Dlaczego nie czytam i nie piszę fanfiction

Tytuł ciut przekorny, przyznaję, bo fan-fiction zdarza mi się i czytać i pisać, choć zdecydowanie rzadziej, niż kiedyś. Właściwie powinnam napisać „Dlaczego (już) nie czytam (zazwyczaj) i nie piszę (często) fan-fiction”. Ale chciałabym się skupić raczej na tym, co mnie od fanfików odciąga, niż na tym, co mnie w nich interesuje. Choć, siłą rzeczy, o tym, czego w fanfikach czasami zdarza mi się szukać, też będzie – jako opozycja do tego, na co w nich zazwyczaj natrafiałam.

Stosik potargowy

Ponieważ, jak ogólnie wiadomo, każdy szanujący się bloger musi mieć własne stosiki, z dumą prezentuję mój stosik zakupiony własnie na Targach Książki w Krakowie:

Jak widać, jest feminizm, jest fantastyka, jest mit w mediach i jest literatura romantyczna. Czyli poprawnie.

W weekend, jak ogarnę referat na konferencję (Fantastyczne kreacje światów w Katowicach), napiszę też jakąś porządną notkę.

Kłamstwa, którymi mówimy

(China Mieville „Ambasadoria”)

Ad Absurdum

(Albo: bez mózgu da się żyć)

Ten sam legion, co zawsze

Raymond A. Feist „Nadciąga Legion Grozy”

Opisać? Nie opisać? I jak? - O gwałcie w tekstach kultury

Jest opowiadanie, które czytam i które uważam za interesujące. Podoba mi się, że autorka konsekwentnie i starannie opisuje fikcyjne kultury, a to jedna z rzeczy, które w literaturze fantastycznej lubię najbardziej. Tolkien i LeGuin mnie spaczyli, każde z nich inaczej, bo Tolkien swój świat opisywał z pozycji mitoznawcy, LeGuin ma oko antropologa. Dwa uzupełniające się punkty widzenia, które sama doskonale rozumiem i staram się stosować. Ale nie o tym chcę pisać, choć tak, będzie też o opisywaniu fikcyjnych kultur i ich niuansów. Ale przede wszystkim będzie o gwałcie w literaturze.